> column.php?nr=21113&stuurdoor

Column

 
 

Wat een geluk!

In zijn boek Leven is een kunst1 stelt Paul van Tongeren dat geluk deels mazzel is en deels het resultaat van een bewust en geoefend leven. Geluk gaat volgens hem (naast mazzel) over denken en handelen vanuit waarden die er voor jou echt en waarachtig toe doen. Over durven zijn waar je voor staat. Over antwoord geven op de vraag wat er voor jou wezenlijk toe doet. En over hiermee oefenen in relatie tot anderen, in alle eerlijkheid en bescheidenheid. Om met vallen en opstaan een weg te zoeken en te gaan waar je ten diepste achter kunt staan. Waarin je iets van je bestemming vindt. Geluk zit in het bewust kiezen voor en gaan van die weg. En in het aanvaarden van wat daarin op je pad komt. Soms is dat plezierig en soms is dat lijden. Tegenslag blijft tegenslag en kan het leven zwaar maken. Toch kan ook pijn en moeite onderdeel worden van een weg die gelukkig maakt. Omdat er een kwalitatieve keuze aan ten grondslag ligt. Omdat het deel uitmaakt van het nastreven van een droom die het eigen kortstondige geluk overstijgt. Het duurzaam gehoor geven aan zo'n droom, zo'n ideaal, geeft een andere blik op de werkelijkheid. Voor wie zo leeft is gelukkig zijn niet doel op zich en juist daardoor kan het een mens zomaar om niet geschonken worden. Dat gebeurt bijvoorbeeld op momenten wanneer blijkt dat je niet alleen bent in het nastreven van een droom. Wanneer anderen die droom beamen en (een stukje) met je optrekken op je reis. Wederzijdse waardering en een gevoel van verbondenheid kan dan intens gelukkig maken. Zo'n moment mocht ik ervaren afgelopen 1 november tijdens de jubileumconferentie van Inloophuis De Ruimte.

De Ruimte bestond dit afgelopen jaar 25 jaar. Dat is een cadeau op zich! Al 25 jaar zijn er genoeg mensen betrokken om deze bijzondere huiskamer in de Stedenwijk in Almere vorm te geven en te dragen. Al 25 jaar houden mensen De Ruimte levend door haar te bezoeken, ondersteunen, organiseren en uit te nodigen tot samenwerking. Al 25 jaar vinden er ontmoetingen plaats tussen mensen met zeer uiteenlopende achtergronden. In de veilige gastvrije setting van het inloophuis ontstaat er telkens opnieuw ruimte voor dialoog en verbinding. Wat een geluk!

Ik beschouw het als mazzel dat ik al weer 19 jaar bij dit project betrokken ben. In november 1995 kwam ik naar De Ruimte om daar vrijwillig gastvrouw te worden. De eerste kennismaking viel niet mee. Ik raakte in gesprek met iemand wiens verhaal me zo diep raakte dat ik me afvroeg wat ik in vredesnaam op deze plek kwam zoeken. Veel te confronterend vond ik het. Al tijdens het luisteren naar het verhaal van de ander wilde ik het liefst wegvluchten en De Ruimte ver achter me laten. Maar in plaats daarvan sprak ik met Jaap, de toenmalige coördinator. Die liet me vertellen, begreep waar ik stond en wat ik nodig had, en bood aan om me 'een beetje uit de wind te houden' als ik het toch nog een keer wilde proberen. Dat heb ik toen maar gedaan en stapje voor stapje werd mijn angst voor 'die vreemde ander' minder. Ik ontdekte dat ik zelf minstens zo vreemd was en dat we onder al ons verschillend zijn toch vooral ook veel op elkaar lijken. Wat een geluk!

En toen besloten we driekwart jaar geleden vanuit De Ruimte en de Doopsgezinde gemeente Almere, dat we een jubileumconferentie wilden organiseren waarmee we iets terug konden geven van de rijkdom die we in de loop der jaren mochten ontvangen. Ook wilden we de conferentie gebruiken om De Ruimte als project kritisch te onderzoeken op de zin van haar bestaan en op een vruchtbare richting voor de toekomst. We begonnen met polsen en organiseren, en wat een geluk dat zoveel mensen 'ja' zeiden; de sprekers waarop we hoopten, de workshopleiders, de fondsen, de vrijwilligers en de grote groep deelnemers aan de conferentie. Wat een geluk dat dit alles zoveel stralende mensen op mocht leveren, dat mensen zich lieten raken door wat ze hoorden en zagen.

Wat niet wil zeggen dat het met De Ruimte 25 jaar van een leien dakje ging, of dat het organiseren van de conferentie zonder slag of stoot ging. Beide zaken hebben naast vreugde ook pijn en verdriet gekost, naast plezier ook zweet en tranen. Maar zowel het inloophuis als de conferentie zijn voorbeelden van projecten waar mensen gelukkig van kunnen worden juist omdat het allemaal niet vanzelf gaat. Ze begonnen met een droom waarin een paar mensen geloofden en waaraan anderen aanhaakten. Ze werden een ideaal dat werd gedeeld en gedragen door velen. Een ideaal dat in eerste instantie niet meer was dan een stip aan de horizon en dat gaandeweg handen en voeten kreeg. Soms was het 'himmelhoch jauchzend' en soms 'zum Tode betrübt'.2 Maar het 'zum Tode betrübt' heeft de droom niet kunnen doen verwaaien. En 1 november werd een voedend 'himmelhoch jauchzend' moment. Wat een geluk!

Toen ik tijdens de conferentie de verhalen hoorde van mensen die zich geraakt voelden door het werk van De Ruimte, door de inleidingen, door een workshop of een ontmoeting borrelde een diepe vreugde in me op. Toen ik zag hoe er verbindingen werden gelegd tussen wildvreemden en er werd samengewerkt tussen de meest uiteenlopende mensen voelde ik me bevestigd op de weg de we als inloophuis en doopsgezinde gemeente gaan. Misschien niet altijd de gemakkelijkste weg, maar wat voel ik me een bofkont dat ik hier deel van uit mag maken! Toen ik op 1 november mensen ontmoette die vanaf het eerste uur betrokken waren bij De Ruimte, voelde ik me nederig en dankbaar dat zij toen in deze droom durfden geloven. Toen ik mensen ontmoette die nog maar net zijn aangehaakt, of geïnteresseerd genoeg waren om naar Almere en De Goede Rede te komen stroomde mijn beker over van dankbaarheid en voelde ik me intens gelukkig.

Lieve mensen wat een mazzel dat we elkaar tegenkwamen en wat een geluk dat we een droom hebben om te delen. Iedereen die zich betrokken voelt bij de droom van De Ruimte en het kerkelijke presentiewerk3 dat we doen: hartelijk bedankt voor wat was, en voor de toekomst zeg ik het met de Eli Young Band: Keep on dreamin' even if it breaks your heart!4
Marjan Kip
Pastoraal opbouwwerker en coördinator inloophuis de ruimte

 
1) Tongeren, P. v. (2013). Leven is een kunst. Over morele ervaring, deugdethiek en levenskunst (5e ed.). Zoetermeer: Klement. Zie o.a. Hoofdstuk II §3 Geluk (blz. 65-74).
2) Gevleugeld begrip dat volgens het NRC stijlboek kan worden vertaald met: 'hemelhoog jubelend, dodelijk bedroefd.'
3) Inloophuis De Ruimte is een missionair diaconaal project dat wil werken vanuit een presentiebenadering. Zie voor meer informatie over een presentie wijze van werken bijvoorbeeld de website van Stichting Presentie: http://www.presentie.nl/home.
4) Vertaling MJK: Blijf dromen zelfs als het je hart breekt.


Terug

  Meer informatie   Facebook   ANBI-register Inloophuis De Ruimte
 
  contact maandblad sitemap
  routebeschrijving nieuwsbrief disclaimer
  veelgestelde vragen inloggen  colofon
     
   
  © 2019 Doopsgezind.nl